Аз паёмбар салаллоҳу алайҳи ва саллам
якчанд дуои қунут ворид шудааст. Аз ҷумла: 1. Аллоҳумма-ҳдинӣ фиман ҳадайта ва ъофинӣ фиман
ъофайта ва тавалланӣ фиман таваллайта ва борик лӣ фимо аътайта ва қинӣ шарра мо
қазайта, фаиннака тақзӣ ва ло юқзо ъалайка, иннаҳу ло яззиллу ман волайта ва ло
яъиззу ман ъодайта, таборакта раббано ва таъолайта. Тарҷима:
Худовандо, маро бо ононе, ки раҳ намудаӣ
роҳнамоӣ куну собитам нигоҳ дор ва маро бо ононе ки беранҷ доштаӣ беранҷ дор ва
маро бо ононе, ки ёварияшон кардаӣ ёварӣ кун ва дар он чи маро додаӣ, бароям
баракат бидеҳ ва маро аз бадиҳое, ки ҳукм намудаӣ нигаҳ дор, пас ҳаройина туӣ,
ки ҳукм мекунӣ ва касе бар ту ҳукм накунад, ҳамоно ба ҳар кӣ ту дӯстӣ кунӣ,
ҳаргиз хор нагардад (ва ҳар киро ту душманӣ кунӣ, ҳаргиз гиромӣ нагардад ва
иззат наёбад.) Парвардигоро, ту бисёр бобаракату баланду бартар астӣ.
2. Аллоҳумма иннӣ аъузу биризока мин сахатика ва
бимуъофотика мин ъуқубатика ва аъузу бика минка, ло уҳсӣ сано’ан ъалайка, анта
камо аснайта ъало нафсика. Тарҷима:
Худовандо, ҳамоно ман аз хашми ту ба хушнудият
паноҳ мебарам ва аз шиканҷаат ба саломативу раҳоиву офияти ту паноҳ мебарам ва
аз хашми ту ба ту паноҳ мебарам. Сипосро бар ту шумурда наметавонам, ту
ҳамчунонӣ ки хештанро ситоиш кардаӣ.
3. Аллоҳумма ийёка наъбуду ва лака нусаллӣ ва
насҷуду ва илайка насъо ва наҳфиду, нарҷу раҳматака ва нахшо ъазобака, инна
ъазобака би-л-кофирина мулҳиқун. Аллоҳумма инно настаъинука ва настағфирука ва
нуснӣ ъалайка-л-хайра ва ло накфурука ва ну’мину бика ва нахзаъу лака ва
нахлаъу ман якфурука. Тарҷима:
Худовандо, танҳо туро мепарастем ва барои ту
намоз мегузорему саҷда мекунем ва дар амалу кирдор ба сӯи ту кӯшиш мекунему
мешитобем ва раҳмататро умедворем ва аз азобат бим дорем, ҳаройина азоби ту ба
кофирон расанда аст. Худовандо, ҳамоно мо аз ту ёрӣ мехоҳем ва аз ту омурзиш
меҷӯем ва некӯиро бар ту ситоиш мекунем ва ба ту куфр намеварзем ва ба ту имон
меоварем ва барои ту забуниву фурӯтанӣ мекунем ва аз касе ки ба ту куфр оварда
аст, бехӣ мегусилем ва аз ӯ рӯй мегардонем.
ИН ДУОҲОИ ҚУНУТИ ВИТРИ ҲАР РЎЗА АСТ.
Аз паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам
ворид шудааст, ки он ҳазрат гоҳо барои душман (кофирон) дар қунут, дуои бад
мекарданд.
