БОБИ 4. Ин қавли Худованд, ки: «Ва шуморо аз хеш барҳазар медорад ва...»
(Оли Имрон: 28)

2223. Аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ривоят аст, ки фармуданд: Чун Худованд ҷаҳониёнро халқ намуд, дар китобе, ки барои худ навишт ва бар Арш дар назди худ ниҳод, чунин навишт, ки «раҳмати ман бар ғазаби ман ғолиб аст).»

2224. Ва аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Худованди муттаол мефармояд: Ман бо бандаам тавре ҳастам, ки ба ман гумон мебарад. Агар маро ёд кунад, бо ӯ ҳастам (яъне: ӯро мавриди раҳмати худ қарор медиҳам). Агар маро дар назди худ ёд кунад, ӯро дар назди худ ёд мекунам, агар маро дар назди мардум ёд кунад, ӯро дар назди мардуми беҳтар ёд мекунам (мурод аз мардум беҳтар малоика мебошад). Агар як ваҷаб ба ман наздик шавад, як заръ ба ӯ наздик мешавам (мурод аз заръ фосилаи байни ангушти миёна то нӯки оринҷ аст). Агар як заръ ба ман наздик шавад, як боъ ба ӯ наздик мешавам (мурод аз боъ фосилаи сари ангуштҳои васати ду даст аст, дар вақте, ки комил ва ба таври уфуқӣ аз ҳам боз шаванд). Агар ӯ ба тарафам қадам бардорад, ман ба тарафаш давида меравам (мурод аз давидан суръат дар савоб додан ва раҳмат кардан аст).»

2225. Ва аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Худованди муттаол (барои малоика) мегӯяд: Агар бандаам иродаи кори бадеро намуда, онро то вақте, ки амалӣ намесозад, бар ӯ нанависед. Агар онро амалӣ сохт, гуноҳи ҳамон кори бадро барояш бинависед ва агар онро барои ман тарк карда буд, онро барояш як ҳасана бинависед ва агар иродаи кори некеро намуд, агарчи онро амалӣ накард, онро барояш як ҳасана бинвисед ва агар ба он кори нек амал кард, онро даҳчанд то ҳафтоду чанд барояш бинависед.»

2226. Ва аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки фармуданд: Бандае муртакиби гуноҳе гардид ва гуфт: Парвардигоро! Муртакиби гуноҳе шудаам, онро бароям бибахш. Парвардигораш гуфт: Оё бандаам медонист, ки Парвардигоре дорад, ки гуноҳи вайро барояш мебахшад ва ё ӯро мавриди сазо қарор медиҳад? (Гуноҳи бандаамро) барояш бахшидам. Муддате аз гуноҳ худдорӣ намуд, вале дубора муртакиби гуноҳ гардид ва боз гуфт: Парвардигоро! Муртакиби гуноҳи дигаре гардидаам, гуноҳамро бароям биёмурз. Худованд мегӯяд: Оё бандаам медонист, ки Парвардигоре дорад, ки гуноҳашро барояш мебахшад ва ё ӯро мавриди муохаза қарор медиҳад? (Гуноҳи бандаамро) барояш бахшидам. Муддате (аз гуноҳ) худдорӣ намуд ва боз муртакиби гуноҳ гардид ва гуфт: Парвардигоро! Муртакиби гуноҳи дигаре гардидаам. Онро бароям биёмурз. (Худованди муттаол) мегӯяд: Оё бандаам медонист, ки барояш Парвардигоре аст, ки гуноҳашро меомурзад ва ё ӯро мавриди муохаза қарор медиҳад, бори саввум гуноҳи бандаамро бахшидам, пас ҳар чӣ, ки мехоҳад, бикунад?»

БОБИ 6. Сухан гуфтани Раббулъоламин дар рӯзи қиёмат бо паёмбарон ва ғайра...

2227.Аз Анас (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки фармуданд: «Рӯзи қиёмат шафоат ба ман супурда мешавад ва ман мегӯям: Парвардигоро! Касе, ки дар дилаш як заррае аз имон вуҷуд дошта бошад, ӯро ба биҳишт бибар. Ва чунин ашхосе ба биҳишт бурда мешаванд. Боз мегӯям: Худоё! Касе, ки дар қалбаш камтарин чизе аз имон вуҷуд дорад, ӯро ҳам ба биҳишт бибар.» Анас (разияллоҳу анҳу) мегӯяд: Гӯё ҳамин ҳозир ба тарафи ангуштони Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нигоҳ мекунам (шояд Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳамон камтарини чизеро ба ангуштони худ тамсил мекарданд).

2228. Ва аз Анас (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: (Ҳадиси шафоат ба ривояти Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) қаблан гузашт ва дар ин ривоят дар охири он ҳадис омадааст, ки). Назди Исо (алайҳи-с-салом) меоянд ва ӯ мегӯяд: Ман аҳли шафоат нестам, назди Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) биравед. Онҳо назди ман меоянд, ман мегӯям, ки ман аҳли он ҳастам ва аз Парвардигорам иҷоза мегирам. Ва бароям иҷоза дода мешавад ва (Худованди муттаол) барои ман ҳамду саноеро илҳом мекунад, ки бо он ҳамду санояшро бигӯям ва акнун ба хотирам нест. Ва ба он ҳамду сано ҳамдашро мегӯям ва барояш ба саҷда меафтам, гуфта мешавад: Эй Муҳаммад! Саратро боло кун! Бигӯ, суханат шунида мешавад. Бихоҳ, бароят дода мешавад, шафоат кун, шафоатат қабул мегардад. Ва ман мегӯям: Парвардигоро! Уммати ман, уммати ман. Гуфта мешавад: Бирав ва касеро, ки дар қалбаш заррае аз имон вуҷуд доштааст, аз (дӯзах) берун ор. Ман меравам ва чунин мекунам.
Боз бармегардам ва ба ҳамон ҳамду сано ҳамди Худованди муттаолро мегӯям ва барояш ба саҷда меафтам, боз гуфта мешавад: Эй Муҳаммад, саратро боло кун! Бигӯ, суханат шунида мешавад, бихоҳ, бароят дода мешавад, шафоат кун, шафоатат қабул мегардад. Ва ман мегӯям: Парвардигоро, уммати ман, уммати ман. Гуфта мешавад: Бирав ва касеро, ки дар қалбаш заррае аз имон вуҷуд доштааст, аз дӯзах берун ор. Ман меравам ва чунин мекунам.
Боз бармегардам ва ба ҳамон ҳамду сано ҳамди Худованди муттаолро мегӯям ва барояш ба саҷда меафтам, боз гуфта мешавад: Эй Муҳаммад! Саратро боло кун, бигӯ, суханат шунида мешавад, бихоҳ, бароят дода мешавад, шафоат кун, шафоатат қабул мегардад. Ва ман мегӯям: Парвардигоро! Уммати ман, уммати ман. Гуфта мешавад: Бирав ва касеро, ки дар қалбаш камтарин андозае аз имон вуҷуд дорад, аз дӯзах берун ор. Ман меравам ва чунин мекунам.»

2229. Ва дар ривояти дигар аз Анас ибни Молик (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Боз бори чаҳорум меоям ва бо ҳамон ҳамду сано ҳамди Худованди муттаолро мегӯям ва барояш ба саҷда меафтам. Боз гуфта мешавад: Эй Муҳаммад! Саратро боло кун! Бигӯ, суханат шунида мешавад. Бихоҳ, бароят дода мешавад. Шафоат кун, шафоатат қабул мегардад. Ва ман мегӯям: Парвардигоро! Бароям иҷоза бидеҳ, то ҳар касеро, ки «ло илоҳа иллаллоҳ» гуфтааст, (аз дӯзах хориҷ намоям). Мегӯяд: Ба иззату ҷалол ва кибирёу азаматам савганд, ҳар касе, ки (ло илоҳа иллаллоҳ) гуфта бошад, ӯро аз дӯзах наҷот медиҳам.»

БОБИ 7. Мизони аъмол ва ақвол дар рӯзи қиёмат

2230. Аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ду калимае аст, ки маҳбуб дар назди Раҳмон, сабук бар забон ва сангин дар мизон аст: «Субҳоналлоҳи ва биҳамдиҳи, субҳоналлоҳи-л-ъазим).»
Аллоҳумма раббанно тақаббал мино иннака анта-с-самиъулъалиму вағфирлано варҳамно иннака анталғафу-р-раҳим ва охиру даъвоно анилҳамду лиллоҳи раббилъоламин. Омин