-Дил аз нурат мунаввар кун, Худоё,
Забонам шукрпарвар кун, Худоё.
Зи бӯи ғунчаи гулзори маънӣ,
Димоғамро муаттар кун, Худоё.

Моҳи мубораки Рамазон дорои хусусиятҳои бузургест. Худованди бузург дар сураи «Бақара» фармудааст: «Рамазон моҳест, ки фиристода шуд дар он Қуръон, ҳидояткунанда аст мардумро бо далелҳои равшан ва ҷудокунанда аст ҳақро аз ботил».
Ҳазрати Муҳаммад салаллоҳу алайҳи ва саллам мефармояд: «Ҳар кас фараҳманд гардад бо омадани моҳи шарифи Рамазон Худованд ҷасади ӯро дар оташи дӯзах намесӯзонад.
Дар ҳадиси дигар омадааст: «Ҳар чӣ гоҳе, ки шаби аввали Рамазон меояд, Аллоҳ таъоло мегӯяд: «Кист он ки дӯст медорад маро ва ман дӯст медорам ӯро? Ва кист он ки ҳар чи талаб кунад аз ман ҳоҷати ӯро раво гардонам ва кист он ки мағфират талабад аз ман мағфират кунам ӯро? » Пас Худованд амр мекунад Кироминкотибинро (фариштагонеро, ки гуноҳу савоби бандагонро менависанд), ки дар номаи аъмоли мӯъмин некиҳояшро нависанд. Ва бадиҳои ӯро тарк кунанд. Худованд аз номаи аъмоли бандаи рӯзадор гуноҳони гузаштаашро маҳв мегардонад.
Дар ҳадис зикр шудааст: «Ҳар гоҳе ки моҳи шарифи Рамазон фаро расад, Аршу Курсӣ ва фариштагон нидо кунанд, ки «башорат боз умматони Муҳаммад (с)-ро, ки аз назди Аллоҳ Таъоло ба атоҳои фаровон ноил гаштанд. Офтобу моҳтобу ситорагон дар осмон, мурғон дар ҳаво, моҳиён дар баҳрҳо ва тамоми соҳибони ҷон аз Парвардигор омурзиши гуноҳони Муҳаммад (с)-ро мекунанд. Худованд ба фариштагон мефармояд, ки савоби намозу тасбеҳи худро дар моҳи Рамазон ба уммати Муҳаммад (с) бахшед.
-Дар ин моҳи муборак ғайр аз рӯза боз кадом амалҳо савоби зиёд доранд?
-Ҳазрати Умар разияллоҳу анҳу нақл мекунанд, ки Расули Акрам(с) фармуданд: «Шахсе аз уммати ман агар дар моҳи Рамазон хоб раваду аз ин паҳлӯ ба паҳлӯи дигар ҳаракат кунад, фариштае гӯяд, ки «Раҳмати Худо, баракати Худо бар ту бод. Бархез, ки вақти намоз аст. Агар барои нияти намоз бархезад, фирош (ҷойгаҳ) гӯяд, ки «эй бор Худоё, ба ин банда аз фироши ҷаннат ато кун!» Ҷома гӯяд: «Худоё, ба ин банда аз либоси биҳишт ато намо!» Пойафзол гӯяд: « Худоё, собит гардон қадами ӯро бар Сирот». Чун аз барои таҳорат офтобаро гирад, офтобаву об гӯянд: «Худоё, ин рӯзадорро аз оби Кавсар сероб гардонида, ӯро аз хатою гуноҳ пок намо!» Чун ба намоз шурӯъ кунад, хонаву масҷид гӯянд: «Худоё васеъ гардон қабри ӯро, мағфират кун гуноҳи ӯро ба назари мағфират ба ӯ бингар». Худованд гӯяд: «Эй бандаи ман, акнун намоз хондӣ, дуо кун, ки иҷобат кунам ва талаби мағфират намо, ки омурзиш кунам (бахшам)».
Мувофиқи ҳадис касе дар Рамазон як амали нафл анҷом диҳад, баробари он аст, ки дар ғайри Рамазон фарзеро анҷом додааст. Касе дар Рамазон амали фарзеро анҷом диҳад, гӯё дар ғайри Рамазон 70 фарзро адо кардааст.
-Рӯзадор бояд аз кадом амалҳо дурӣ ҷӯяд?
-Шахси рӯзадор бояд аз суханҳои нолоиқ дашному ҳақорат, ғайбату дурӯғ, тӯҳмату қасами ноҳақ худро нигоҳ дорад. Агар касе рӯзадорро дашном диҳад, ӯ дар ҷавоб гӯяд, ки «ман рӯзадорам ва аз Худованд метарсам, ки бо ту ҷангу ҷидол ва мунозира намоям». Алалхусус озор додани дили касе гуноҳи зиёд дорад.

Моҳи Рамазон омад аз сӯи Биҳишт,
Омад ба машоми мӯъминон бӯи Биҳишт.
Ҳар кас, ки дар ин моҳ дилозорӣ кард,
Не рӯи Биҳишт бинаду не бӯи Биҳишт.

Барои рӯзадор ду шодмонии бузург аст. Яке аз онҳо вақти кушодани рӯза ва шодмонии дигар мушоҳидаи дидори Худои Таъолост, ки дар охират насибаву рӯзӣ хоҳад шуд.
Бандаи мӯъмин дар моҳи Рамазон рӯҳи худро пок мегардонад. Яъне, ба хотири ризои Худованд худро аз хоҳишҳои нафсонӣ (хӯрдан, нӯшидан, алоқаи ҷинсӣ кардан, носу сигор кашидан, дашном додан) нигоҳ медорад. Рӯза дар инсон некӣ кардану инсондӯст буданро парвариш медиҳад.
Худованд ҳамаи моро аз фазилатҳои ин моҳи шариф баҳравар намуда, диёри моро пурфайзу бобаракат гардонад.